Na de futuristische Chimera besloot Aermacchi de liggende viertaktmotor in een gewone motorfiets te zetten: zonder grote kappen en met twee schokdempers achter. Zo ontstond de Ala-reeks (‘ala’ betekent vleugel, een knipoog naar de vliegtuigbouw van Aermacchi). De 175’s heetten Ala Bianca en Ala Rossa, de 250’s Ala Azzurra (toer) en Ala Verde (sport).

Over het startjaar verschillen de bronnen. Cycle World (1971) noemt 1957 voor een 250cc ‘Turismo’; AM Klassiek noemt 1959 voor de introductie van de Ala Azzurra en Ala Verde. Motorrad & Reisen heeft datasheets van 1961 tot 1965 en noemt productie tot 1966.

De Ala Azzurra was de rustigste versie van de 250: lagere compressie en minder vermogen dan de Ala Verde. Volgens Cybermotorcycle diende hij ook als basis voor de Wisconsin, de eerste Aermacchi-Harley-Davidson. Later gebruikte de Ala Blu 250 de motor van de Ala Azzurra.

Cycle World beschreef het toerpaar Ala Bianca (175) en Ala Azzurra (250) als motoren met een gewone achterbrug en een eenvoudig buisframe, goed voor ongeveer 100 en 120 km/h. The Classic MotorCycle noemt de Ala Azzurra de mildst afgestelde van de straatmodellen, na de Ala Verde en Ala Rossa.

Wat betekent dat voor jou als koper? De Ala Azzurra is geen racer, maar een lichte, zuinige toermotor met een laag zwaartepunt. De lage compressie maakt de motor minder gespannen dan die van de sportieve broers. Wie een betaalbare instap in de wereld van de liggende Aermacchi-eencilinder zoekt om rustig mee te toeren, kan hier goed terecht, mits de motor compleet en gezond is.

De Ala Azzurra werd in de loop der jaren licht aangepast. Motorrad & Reisen noemt bijvoorbeeld een andere achterband voor 1965 (2.50-17 in plaats van 3.00-17). Uitgebreide fabriekslijsten van wijzigingen per jaar hebben we niet gevonden.

Verwante modellen: de sportievere Ala Verde, de Wisconsin (exportversie) en de latere Ala Blu.

Omdat Ala Azzurra, Ala Verde en Wisconsin dezelfde basis hebben, zijn er veel motoren waarop onderdelen zijn uitgewisseld of die zijn ‘opgewaardeerd’ tot Ala Verde of zelfs Ala d’Oro-replica. Een echte, originele Ala Azzurra is daardoor zeldzamer dan je zou denken.

De kickstarter zit links, wat even wennen is. Starten gaat het best met een vaste volgorde.

De 6-volt-verlichting is zwak naar huidige normen.

Werk aan de krukas en het midden van het carter vraagt speciaal gereedschap.

Bij stevig gebruik kan er wat olie lekken bij het koppelingsmechanisme.

De motor deelt veel met Ala Verde, Wisconsin en Sprint. Mechanische onderdelen zijn daardoor redelijk te vinden via Aermacchi-specialisten, clubs en beurzen. Typische Ala Azzurra-delen, zoals lak, emblemen en sommige plaatdelen, zijn moeilijker.

Voor de Ala Azzurra zelf hebben we geen betrouwbare prijsgegevens gevonden. AM Klassiek noemde in 2018 voor de verwante Ala Verde ongeveer €5.000 tot €10.000; een toermodel zal daar niet automatisch boven zitten. Zie dit als een ruwe indicatie.