De Sprint gaat terug op de Aermacchi Chimera van 1956. Ingenieur Alfredo Bianchi, die eerder bij Parilla werkte, ontwierp de motor met de bijna liggende cilinder en het buisframe. De Chimera met zijn grote kappen verkocht slecht, maar uit hetzelfde blok kwamen de succesvolle Ala-modellen: Ala Verde, Ala Rossa, Ala Azzurra en de racer Ala d’Oro.

In 1960 kocht Harley-Davidson de helft van de motorafdeling van Aermacchi (Old Bike Mag noemt 1958). Harley zocht een lichte motor voor de Amerikaanse markt. De toermotor werd in 1961 in Amerika verkocht als Wisconsin en kreeg daarna de naam Sprint. In Italië heette de sportversie Ala Verde. De Italiaanse Wikipedia geeft voor de Ala Verde de jaren 1959 tot juli 1972.

In 1969 kwam de 350 (344 cc) erbij. In 1972 nam Harley-Davidson, toen zelf eigendom van AMF, de rest van Aermacchi over. De 350 kreeg rond 1972–1973 een dubbel wiegframe, 12 volt, een elektrische starter en het schakelpedaal links. Volgens Motorcycle Classics werden in 1973–1974 nog zo’n 11.000 Sprints verkocht; voor 1975 verdween de 350 uit het programma. In totaal gingen er volgens het National Motorcycle Museum ongeveer 50.000 Sprints naar Amerika.

De Sprint en zijn broers waren op het circuit verrassend snel. De Ala d’Oro-racer leverde als 250 ongeveer 25 pk. Renzo Pasolini (1966) en Kel Carruthers (1968) werden derde in het 350-wereldkampioenschap. In 1969 eindigden vier Aermacchi’s in de top tien van de Junior TT op het eiland Man.

In Amerika won Dick Hammer in 1963 de 250-race van Daytona op een CRTT. In 1965 haalde George Roeder met een gestroomlijnde 250 Sprint op de zoutvlakte van Bonneville gemiddeld 177 mph (ca. 285 km/h); Old Bike Mag noemt 176 mph.

Sprint C (1963–1967): de standaard 250. Sprint H: sportiever, met hogere compressie (ca. 21 pk) en 18-inch wielen; volgens Motorcycle Classics verkocht hij minstens vijf keer zo goed als de C. SS 250 (1967–1968): straatscrambler. SS 350 (1969–1974): de wegversie van de 350. SX 350 (1971–1974): enduro/scrambler. Voor de sport waren er de CR (flattrack), CRTT (circuit) en ERS (350 flattrack, 572 stuks volgens vft.org).

In 1967 werd de 250 vernieuwd: van 66 × 72 mm (lange slag) naar 72 × 61 mm (korte slag) met een aluminium cilinder en een kleppendeksel uit één stuk tegen olielekken.

Starten is het bekendste probleem, vooral als de motor warm is. Classic Bike Guide raadt aan: benzine open, contact uit, choke dicht, twee keer trappen, choke open, contact aan en dan starten. Soms is aanduwen nodig.

Koppeling: zwaar (de 350 heeft een droge koppeling). Na hard rijden kan er wat olie lekken bij het koppelingsmechaniek. Elektriek: de 6-volt-verlichting van de oudere modellen is zwak; controleer dynamo, regelaar en bedrading. De elektrische starter van 1973–1974 staat bekend als lastig.

Trillingen: bij hoge snelheid trilt de motor en kunnen bouten losraken; controleer regelmatig. Klepspeling: wordt afgesteld via het kleine ronde deksel op de kop. Voor het splitsen van het carter heb je speciale trekkers nodig. Tank: roest bij de naden komt veel voor.

Over typische kapotte krukassen of versnellingsbakken bij de Sprint vonden we geen betrouwbare bron. De motor geldt als sterk, mits goed onderhouden.

De bronnen zijn verdeeld. Motorcycle Classics noemt onderdelen en kennis goed te vinden; Classic Bike Guide (Engeland) meldt dat sommige lampglazen en kabels niet meer te krijgen zijn. In Nederland zit de internationale Aermacchi Club, opgericht door Jaap de Jong. Jan Willem Boon in Ruinen verkoopt nieuwe oude voorraad voor de 350 Sprint. De Amerikaanse specialist Moto Italia is verkocht en neemt tijdelijk geen bestellingen aan.

Prijsindicaties:

• Classic Trader (gegevens 2021–2026): realistische marktprijs 350 Sprint ca. £3.500–5.700.
• Iconic Auctioneers (februari 2025): originele Sprint ERS uit 1968 verkocht voor £7.475.
• AM Klassiek (december 2019): gerestaureerde Sprint uit 1972 te koop voor €6.500.
• Motorcycle Classics (jaartal onbekend): 250 Sprint/SS $3.000–8.000, 350 Sprint $1.000–4.000.