In 1960 kocht Harley-Davidson de helft van de motorfietsafdeling van Aermacchi in Varese. Het bedrijf ging verder als Aermacchi-Harley-Davidson. Harley kreeg zo een kleine motor naast zijn grote V-twins, en Aermacchi kreeg geld om te exporteren.

De eerste vrucht van die samenwerking was de Wisconsin, genoemd naar de Amerikaanse staat waar Harley-Davidson zit (Milwaukee). Het was een 250cc met de bekende, bijna liggende viertakt-eencilinder. In Europa kwamen de eerste motoren met zowel Aermacchi als Harley-Davidson op de tank.

In Amerika hield de naam niet lang stand. Volgens Rider Magazine vroeg men zich bij Harley af of iemand in Californië of Florida wel op een ‘Wisconsin’ wilde rijden. De motor ging daar al snel Sprint heten (type C, later ook de sportievere H). In Italië bleef de Wisconsin tot 1967 in productie; daar werd hij onder meer als politiemotor verkocht.

Over de precieze basis zijn de bronnen het niet eens. Cybermotorcycle noemt de toermotor Ala Azzurra als basis, Cycle World (1971) spreekt van een verbeterde Ala Verde, en Classic Bike Guide noemt de Wisconsin de Amerikaanse versie van een 250-toermodel. Zeker is dat het om de 250cc-reeks rond Ala Azzurra en Ala Verde gaat.

Ten opzichte van de basis kreeg de Wisconsin volgens Cybermotorcycle een hoger stuur, een andere tanklak en grotere remtrommels (180 in plaats van 160 mm). Vanaf 1963 kreeg hij de motorgegevens van de Ala Verde. De gewone uitvoering had een buddyzit en bagagedrager; kleuren waren onder meer Cosmo-blauw en zwart.

Starten vraagt een vaste volgorde (benzine, choke, ontsteking). Wie die overslaat, moet duwen; gelukkig is de motor licht. Een warme motor kan lastiger aanslaan.

De kickstarter zit links; dat vindt niet iedereen prettig. De zijstandaard zit rechts.

De verlichting is 6 volt en geeft weinig licht.

Voor werk midden in het carter heb je speciaal gereedschap en trekkers nodig.

Omdat Wisconsin, Ala Verde, Ala Azzurra en Sprint zo op elkaar lijken, zijn onderdelen vaak uitgewisseld. Een ‘Wisconsin’ kan in de praktijk een mengvorm zijn.

De motor en veel techniek zijn gedeeld met Ala Verde en Sprint. Daardoor zijn mechanische onderdelen nog redelijk te vinden via specialisten en clubs. Typische Wisconsin-delen (lak, emblemen, politie-uitrusting) zijn zeldzaam. Engelse bronnen waarschuwen dat geïmporteerde Aermacchi-onderdelen flink kunnen kosten.

Voor de Wisconsin zelf hebben we geen betrouwbare prijsgegevens gevonden. Ter vergelijking: AM Klassiek noemde in 2018 voor de nauw verwante Ala Verde 250 een bedrag van ongeveer €5.000 tot €10.000. Zie dit als een ruwe indicatie.