Ontwerper Peter Dürr kwam in 1969 van Aermacchi naar Benelli en tekende er lichte tweetakt-tweecilinders van 125 en 250 cc. De 250 2C werd in 1972 getoond en ging begin 1973 in de verkoop. Hij was ongeveer 20 kilo lichter dan Japanse concurrenten en stuurde beter, al had hij minder vermogen.

Vanaf 1975 kwam elektronische ontsteking standaard (‘Elettronica’), vanaf 1976 een schijfrem voor. Onder de nieuwe eigenaar De Tomaso kreeg ook Moto Guzzi hem, als 250 TS. Er werden ongeveer 27.000 gebouwd, waarvan 12.000 als Guzzi. In Italië verkocht hij goed, omdat Japanse motoren onder de 350 cc niet ingevoerd mochten worden. Er was geen oliepomp: je tankt mengsmering.