Het idee kwam van de Turijnse advocaat Aldo Farinelli, die in de oorlog een klein viertaktmotortje bedacht om op een gewone fiets te zetten. Siata bouwde het vanaf eind 1945. Ducati maakte toen nog radio’s en elektronica en zocht na de oorlog nieuw werk voor zijn fabriek in Borgo Panigale. In juni 1946 begon Ducati met eigen productie van de versie die T1 heette.

De naam betekent ‘puppy’, naar het korte, blaffende geluid van de uitlaat. Anders dan de meeste hulpmotoren uit die tijd was het geen tweetakt maar een viertakt, met kleppen die via trekstangen werden bediend en een bak met twee versnellingen. Later kwam de T2 met een losse cilinder, en Ducati bouwde ook complete fietsjes en lichte motoren rond de techniek. Er zijn honderdduizenden gebouwd; de laatste afstammeling verdween in 1958.